Hop, daar gaan we weer

Laatste blog ging over rennen, te ver vooruitkijken, mijzelf daarin verliezen en daar dan weer uit terugkomen. Met het scheiden van het jaar blik ik altijd even terug en kijk ik vooruit. Niet vanuit die vorige keer omschreven haast maar dooreen planning op hoofdlijnen te maken. Er is zoveel mooi water, teveel om in een jaar tijd allemaal te bevissen. Afgelopen jaar bezocht ik ongeveer veertien verschillende polders, in sommige van die polders liggen weer apart van elkaar bestaande delen waardoor het gebied wat ik als jachtterrein heb gebruikt vele vierkante kilometers beslaat. Enige richting kiezen, niet verdrinken in alle mogelijkheden helpt mijzelf altijd enorm.

Op 1 januari start ik het karperjaar. Het is een heerlijke dag. Lekker zitten en mijmeren. Rustig nadenken welke stappen ik dit jaar wil nemen, welke planning er op hoofdlijnen zal zijn. Puur kijkend naar te bezoeken polders zijn er vijf systemen die ik het hele jaar door zal bezoeken, het is de ruggengraat van mijn visserij hoewel er ook op die plekken altijd weer iets nieuws te ontdekken of te leren valt. Een stuk of zes andere systemen zullen in bepaalde jaargetijden de aandacht krijgen. Een paar systemen, zeker drie, zullen na een aantal jaar ze niet bezocht te hebben weer aandacht gaan krijgen en ik heb één volledig nieuw systeem op het oog.

Naast de plek waar het moet gebeuren wil ik nog wat meer grip krijgen op het thema “wanneer begint de vis te zwemmen”, oftewel; wanneer verlaat ikzelf de meer passieve wintermodus en start ik weer met het meer actieve pennen. Per polderwater kan er verschil in dit moment liggen maar dit in enkele systemen doorgronden zal helpen op andere plekken de puzzelstukjes sneller te leggen. Daarnaast ga ik door met het manipuleren met voer, wanneer kleine deeltjes, wanneer niet, wanneer brede voerplekken wanneer beperkt, wanneer groter haakaas, wanneer klein. Daar lekker mee rommelen.

Zo vissend op de eerste januari heb ik de boel voor komend jaar op hoofdlijnen op de rit, lekker gevoel, geeft richting zonder te benauwen. Omdat het op alle stekken die dag tam is heb ik alle tijd om dit alles te overdenken. Aan einde van de dag is er een niet meer verwachtte opleving. Alsof er uit het niets een groepje vissen de stek aan het leegruimen is. Continue lijnzwemmers en niet doorzettende aanbeten. Meerdere keren hangen mijn handen al boven het kurk maar iedere keer komt de pen terug in oorspronkelijke stand. Als dan na een ruim uur getob en getalm de pen weer wordt platgelegd, terugkomt en heeeeel traag op sleeptouw wordt genomen besluit ik te slaan. Boze vis aan de andere kant, gedraagt zich zo wild dat ik even denk aan valsgehaakt maar op de kant blijkt het gewoon een hele wilde te zijn. Lekker om met zo’n spierbonk het jaar te mogen starten.

​Nog in het oude jaar introduceert Michael me in een stadswater waar we samen met Hans een mooie middag beleven. Alle drie lossen en vangen we karper, ondertussen serieuze gesprekken met een luchtige ondertoon. Kijken, luisteren en leren.
Op eigen houtje ga ik snel in het nieuwe jaar ernaar terug. Het ligt in de buurt van een ander water wat ik al ken omdat ik er in de winter graag kom. Het is een stormachtige avond. Op het water wat ik al ken wordt het water opgestuwd, pennetje is bijna niet te houden. Ik vang me er een slag in de rondte aan brasem en giebel. Van karper geen spoor. Tijdens de laatste ronde wisselen van maïs naar kikkererwten als haakaas levert geen enkele aanbeet meer op. Conclusie; vis heel actief maar op de momenten dat ik op de stekken was lag er geen karper of was de witvis de karper te snel af. Gelukkig had ik aan de start van de vispartij op het nieuw water al een schub gevangen.

 Ik pieker nog wel een paar dagen na hoe het nu kan dat op een water met prima karperbezetting giebel en brasem wel boven water komt maar karper niet? Brasem en vooral giebel vind ik niet direct wintervissen. Brasem vang ik nog wel met enige regelmaat maar giebelvangsten vallen vaak helemaal weg tot wat verderop in het voorjaar. Ik denk zelf dat karper eerder de neiging heeft met lage temperaturen te azen dan eerdergenoemde soorten maar ik heb geen concreet bewijs om die aanname te onderbouwen. Wellicht is dat ook het verschil tussen een open polderwater of een meer beschut stadswater? Kan ook te maken hebben met bezetting, de meest dominante soort komt er als eerste uit. Aan de andere kant is het ook niet zo dat in de polders waar ik vis karper de bovenliggende soort is? Een toch zijn brasemvangsten in de polder in de winter voor mij een zeldzaamheid? Denkvoer.

Een andere visdag op stadswater geeft een zelfde beeld. Nog steeds is er die harde wind. Heerlijk vind ik dat, zoek dan vaak plekken op waar dat water lekker staat te klotsen. Waar ik me had voorgenomen niet meer dan zes stekken aan te leggen loop ik uiteindelijk meerdere keren tien stekken af. Brasem voert de boventoon. Voor het eerste licht had ik al gevoerd en terwijl ik de stekken afloop komt om me heen de stad tot leven. De eerste mensen zijn de kerkgangers, hondenuitlaters en de vroege sporters. Later volgen de wandelaars en als de winkels zijn opengegaan het winkelend publiek. Ik val uit de toon, viskloffie, meurend net, lange penhengel. Toch val ik niet op, meeste mensen zien me niet lopen. Aan het einde van het eerste rondje hang ik over een brugleuning, achter me op de interval van het stoplicht een stroom fietsers. Pennetje staat bijna vijf meter onder me naast het beton waar de brug op rust. Meerdere keren is er beweging op de pen maar het zet niet door. Twijfel in mijn hoofd, blijven wachten of doorlopen? Door alle tijd heen hebben zich er best wat dogma’s vastgezet in mijn hoofd, eentje daarvan is dat als de pen niet snel weg is er geen karper ligt. Eerste visbeurt van het jaar bewees weer eens anders, ik besluit nu dan ook te wachten. Wel haal ik even op en verplaats het aas een centimeter of dertig. Direct is er reactie, pen komt omhoog, gaat plat en wandelt even over het water om daarna plat te blijven liggen. Aas is meegenomen het talud op maar vis heeft het aas niet genomen. Ik verplaats het aas opnieuw, het duurt iets langer maar weer steekt de pen op, nu loopt hij daarna weg. Gezien de vangsten tot dan toe en de aanbeet verwacht ik een brasem, niets minder blijkt waar. Waar ik eerst, ondanks al het verkeer om me heen, een oase van rust ervaarde is het nu vol aan de bak. Vis dendert vol gas onder de brug door en vouwt de hengel dubbel, slip geeft lijn af. Spannend moment, ik sta op mijn tenen en leun zo diep mogelijk over de leuning heen, hengel stevig vasthouden, zorgen dat de lijn geen contact met de brug maakt. Vis mokt even onder de brug maar komt dan terug. Ik dril hem af. Ondertussen ontstaat er wat chaos op de brug, een jongen is uit het busje van zijn vader gestapt, wil me helpen. Vaderlief stuurt de bus op de smalle brug zonder pardon achteruit om even te kunnen parkeren. Ja, dat hoort ook bij stadvissen. Ik wijs alle hulp af, geef aan het zelf af te kunnen. Even later poseer ik met een prachtexemplaar. Aziatische dame van de nagellakstudio op de hoek komt op ruim zittende pantoffels naar buiten rennen. Of ze foto's mag nemen, druipt teleurgesteld af als ik aangeef dat niet te willen.

Best wel knallend het nieuwe jaar ingegaan dus. Geeft vertrouwen. Behoorlijk verschil met vorig jaar toen ik er de eerste maanden er niet lekker inkwam.
Ondertussen groeit langzaam het gevoel van voorjaar. Zonder het in de gaten te hebben gehad fiets ik ineens in licht van en naar werk. Dagen worden echt weer langer en met het toenemende licht zal die vis ook weer actiever worden. Kwestie van opwachten en opvangen? Nou, zo simpel zal het ook wel weer niet zijn, maar goed, tijd zal leren.