In de auto op weg naar de polder begint het steeds harder te regenen. Is het wel een verstandig idee om een avondje te pakken? Moeilijk te bepalen, wel weet ik dat als ik deze avond er niet op uitga er voorlopig geen kans meer komt. Een lekkere vakantie in het vooruitzicht maar voor het zover is wil ik een karper vangen. Ik heb behoefte aan de adrenalinerush die het wegzeilende pennetje en opvolgende dril met zich meebrengen. In de polder is Torsten al even aan het vissen, hij heeft nog niet veel gezien en vind het frisser dan gedacht. Hij laat zien waar hij heeft gevoerd en ik baken mijn eigen territorium af.

Niet veel later zit ik op een bruggetje naar een lichtpennetje te kijken. Op de één of andere manier is er direct een groot vertrouwen dat het wel weer goed gaat komen. De regen druppelt wel door. Af en toe is het meer dan druppelen en met de harde wind is het verre van lekker. Vier uur later is het droog geworden, de maan geeft veel licht af en onder de schoongeblazen lucht is het flink afgekoeld. Ik ben terug bij de stek waar ik begon. Nog even proberen maar, een kwartiertje dan ben ik niet te laat thuis. Direct na het neerzetten van de pen is er een trilling. Ik sta meteen op scherp. Gek is dat, op andere stekken ook wel wat beweging maar nu weet ik dat het om karper gaat. Meerdere keren wordt de pen op sleeptouw genomen maar iedere keer zijn het lijnzwemmers. Iedere keer haal ik voorzichtig op om te checken of er geen viezigheid op de haak zit. Een aantal keer haal ik ouwe bladeren en plantresten van de haak; er wordt blijkbaar heftig geaasd onder water. Weer schuift de pen weg, hij loopt door, het lichtje wordt steeds doffer. Dit is de aanbeet waar ik op heb gewacht. Ik zet de haak, een slome reactie, de vis wil onder de brug doorschuiven, ik trek hem ervandaan, loop van de brug af en volg hem naar een veiligere plek om te drillen. De vis zwemt met een onuitputtelijke energie rondjes onder de top. Trekt continue zo hard dat de slip net niet loopt maar de hengel wel volledig krom gaat. Vijf minuten later is dit nog steeds hetzelfde. Daarna komt hij steeds vaker ondiep maar het duurt zeker nog weer vijf minuten voordat de vis in het net ligt.

Ik kan het bijna niet geloven. Voor de derde keer op rij karper in een polder die me op een bepaald moment bijna anderhalf jaar visloos liet. Toen had ik me niet kunnen denken dat deze polder het lijntje tussen vangen en niet vangen in balans zou gaan houden.

Toeval, bestaat het of niet? Ik geloof er niet zo in, ben meer van ‘de voorzienigheid’: "als je werkelijk en waarachtig ergens naar streeft dan komt het op je pad". Als ik gisternacht laat naar mijn pennetje zit te staren laat ik de gebeurtenissen in chronologische volgorde langsglijden. Het laatste half uur is bijzonder geweest, gebeurtenissen die je niet vaak meemaakt.

Het schelpenpad, het lonkt, wat heb ik gewacht op dit moment. Het is bijna gekmakend geweest hoe vaak ik de afgelopen weken, zelfs maanden met dit beeld in mijn hoofd ben gaan slapen; in een donkere, warme polder een karperavontuur beleven. Nu is het eindelijk zover. Ik loop een rondje met de voerdoos, voer plekken aan die bekend zijn en plekken die ik nog nooit heb geprobeerd. Niet blijven hangen in wat je denkt te weten maar altijd weer even de blik vernieuwen. Als ik via een vervallen bruggetje vanuit een weiland terughop naar het schelpenpad om de hengel te halen zie ik een alleraardigst hoekje wat me nog nooit eerder opviel. Ik kom nu een jaar of vijf in deze polder, nu pas zie ik de potentie van dit stekje. Ik strooi nog wat voer en loop terug naar de auto. Ik begin met vissen, de wind is gedraaid en aangetrokken, de temperatuur iets sneller gedaald dan ik had gehoopt. Ook zie ik weinig tot geen beweging van karper?Het tweede plekje, hier vierde ik eind maart een vangst die tot euforie leidde. Midden in een beukende storm wordt mijn pennetje weggegrist, niet veel later ligt de lelijkste karper van het water in mijn net; wat een gedrocht!